Testersi

Napisany przez Kinga Gnaś-Sawczuk, z 17-10-2010 20:56

Średnia ocena użytkownika    (0 głos)

Opinie 3621

Ulubione 33

Październikową porą, kiedy już znikają dzikie tłumy turystów, kiedy łatwiej o urzekającą ciszę, kiedy rodzi się możliwość prawdziwego delektowania się wolnością, wybraliśmy się z Kamem na tygodniowy odskok od rzeczywistości, czyli innymi słowy „uskuteczniliśmy nasz wytęskniony urlop”. T-planów było wiele i co najważniejsze wszystkie udało się zrealizować. Testerskie Zacięcie wydaje plon obfity! A koszty, spytacie? Tylko deficyt snu i pozytywne zmęczenie. Na początek postanowiliśmy przetestować „Włoskie Ich Troje” i bynajmniej nie chodzi tu o melodyjny trójkąt umuzykalnionych istot. Mowa będzie o trzech włoskich miastach – teraz o Mediolanie, stolicy Lombardii, a za chwilę o Turynie, stolicy Piemontu oraz o Genui, stolicy Ligurii.

Bergamo z walizkami

Jednak zanim wyruszymy do wspomnianego „Włoskiego Ich Troje” zaczynamy nasze Testerskie Tripowanie od skosztowania klimatycznego miasteczka Bergamo, w końcu to start i meta naszej T-podróży, bo tu na lotnisku Orio al Serio kołuje nasz Boeing 737-800. Na „dzień dobry” serwujemy sobie Bergamo Alta, czyli starą część miasta otoczoną murami usytuowaną na wzgórzu ponad nowszą dzielnicą Bergamo Bassa. Labirynt brukowanych uliczek, kolorowych gwarnych placów, sklepów z pamiątkami, cukierni z apetycznie wyglądającymi włoskimi specjałami… Różnobarwne kamienice z super-wyglądającymi okiennicami i balkonikami, na których w geście patriotyzmu powiewają włoskie flagi. Takie są me spostrzeżenia i obrazo-wspomnienia! Bajecznie i mimo iż towarzyszą nam dwie torby (nasze podręczne bagaże, każda 10 kg) i jedna waliza toczona na kółkach, to i tak nie tracimy energii i odpoczywamy błogo, delektując się atmosferą najpopularniejszego placu Piazza Vecchia, na którym „wyrasta” XII-wieczna wieża miejska Torre Civica z zegarem słonecznym i której uroku dodaje też fontanna. Pod arkadami Pałacu Mądrości Palazzo Della Ragione przechodzimy na Piazetta del Duomo, gdzie są… tylko albo aż (?!) trzy kościoły, jeden obok drugiego. Na wprost naszych oczu najpierw wyrasta kaplica Colleonich z XV wieku i romańska bazylika Santa Maria Maggiore z niesamowicie bogatym barokowym wnętrzem. A po lewej znajduje się, niby niepozorna z zewnątrz, katedra Duomo z VI wieku o równie zaskakującym środku. I jak nie jestem entuzjastką turystyKee sakralnej, tak muszę przyznać, że te wszystkie religijne obiekty robią niesamowite wrażenie.

Podwójna natura Bergamo

Ok, zmieniamy tematykę i udajemy się na skraj Citta Alta, czyli Starego Miasta, gdzie znajduje się cytadela z XIV wieku, dawna siedziba weneckiej komendantury, a dziś miejsce stacjonowania włoskiej policji – carabinieri, których można spotkać w czarnych punciakach czy biało-niebieskich pandach. Konfliktu z prawem i wizyty na komendzie nie polecam, sama też nie testowałam, ale podobno warto podskoczyć do pobliskiego Muzeum Przyrodniczego. Niedaleko jest też dolna stacja kolejKee miejskiej Funicolare, która wwozi na wzgórze San Vigilio, gdzie stoi Castello, forteca broniąca Bergamo Alta. WidoKee rozległe! Aparat w dłoń i odgłos szybkiego „pstryk, pstryk” ucieka w przestrzeń. To nie koniec fotek, bo z najwyższego punktu, będącego jeszcze w muro-obwarowaniach Citta Alta, czyli ze wzgórza, gdzie stoi Rocca (ufortyfikowana wieża z XIV wieku) też klaruje się ciekawa panorama. Wiele tutaj militarnych pamiątek, armata, obok armaty, działo działa na działo. Niewystraszeni i nieustraszenie pedałujemy dalej, niczym wielbłądy na pustyni objuczone bagażami. „Z górKee na pazurKee!” chciałoby się zakrzyczeć z dziecięcą radością. Ale łatwiej o grymas obrażonego szkraba, bo to już kres naszej Bergamo-wędrówKee. Na pożegnanie z położonym na wzgórzu Bergamo Alta przygotowujemy dynamiczną Testerską Sesję Zdjęciową Nacelowaną na Bergamo Bassa, a foto-scenerii dopełnia obecność… kasztanów, które zupełnie niespodziewanie spadają w swych zielonych pancernych jeżo-skorupkach na ziemię. Turlamy się w dół do Bergamo Bassa, którego kręgosłup stanowi ulica Viale Giovanni XXIII. Aleja ta to mozaika kamienic, willi, banków, butików i restauracji. A skoro o jedzeniu mowa… ;) Jako że zwieńczeniem pierwszego włoskiego dnia musi być oczywiście prawdziwa włoska obiadokolacja, to na mym talerzu ląduje prawdziwa carbonara, żółta, bo z samych jajek, bez dodatku śmietany z makaronem spaghetti w wydaniu al dente. Kam testuje lasagne i zgodnie stwierdzamy, że smakowite to jedzonko, ale za mało go… Posileni tymi zbyt skromnymi porcjami podążamy ekskluzywnym włoskim pociągiem Trenitalia z Bergamo do Gallarate z przesiadką w Pioltello. Na powitanie wychodzi nam gospodarz, Gelo i już we trójkę uskuteczniamy nocne Polaków rozmowy, zamykając w ten jakże sympatyczny nie-winny sposób pierwszy dzionek Włoskiego Wojażowania.

Mediolańskie definicje

O stolicy Lombardii, Mediolanie można by pisać i pisać, ale nie w tym rzecz. Chociaż z drugiej strony przecież klawisze na klawiaturze nigdy się nie kończą... Stary zwrot w gwarze mediolańskiej mówi „Milan l‘e Milan” (Mediolan to po prostu Mediolan) i to chyba najkrótsza definicja miasta dla turysty szukającego syntetycznego określenia Mediolanu. Jakby nie patrzeć, Mediolan to Mediolan ;) Największe przemysłowe, kulturalne i polityczne centrum Włoch. Miasto, które obok Rzymu i Wenecji jest chyba najmocniej kojarzone z Italią. Miasto, w którym pośpiech wyraźnie rysuje się na twarzach Mediolańczyków. To chyba znamię współczesnych czasów – gonitwa za szczęściem, marzeniami, bogactwem. W Mediolanie jest wiele skrajności, które wynikają z multinarodowego kształtu miasta. Jest tu architektoniczne piękno i brzydota, nowoczesność i zacofanie, bogactwo autochtonów i ubóstwo allochtonicznych subkultur. I w tej duo-naturze jest jakaś frapująca gwiazdka…

Modny Mediolan

Mediolan to niekwestionowana stolica mody albo, jak kto woli, lansu. Mediolan aż kipi od butików i ekskluzywnych sklepów. Cztery ulice Via Manzoni, Via Monte Napoleone, Via Della Spiga i Via Sant Andrea tworzą swoisty „shoppingowy prostokąt” opatrzony kryptonimem Quadrilatero d’Oro. W witrynach goszczą ubrania o skądinąd finezyjnych fasonach i dość „chorych cenach”, rujnujące budżet przeciętnego Kowalskiego, myśli niejeden człek spoglądający na wystawę. Odzienia nad wyraz wyszukane, by nie powiedzieć kiczowate i dziwne, owoce wyobraźni najlepszych projektantów mody, (wy)twory niezrozumiałe dla zwykłego śmiertelnika, kreacje budzące skrajne emocje. Jedne „dzieła” wywołują zachwyt, inne niezrozumienie, a wręcz zwątpienie w ludzkie gusta. Ale o tym podobno się nie dyskutuje… Dlatego w myślowym-zamknięciu oddaję się podglądaniu witryn sklepowych i testowaniu wnętrz butikowych znanych marek takich jak chociażby Armani, Gucci, D&G, Prada, Dior, Versace. A jako wielka fanka zegarków, z zapałem śledzę pomysły zasugerowane przez zdawałoby się „skromne”, ale i tak owiane sławą firmy takie jak Rolex, Omega, Swatch, Cartier. Zakupowy zawrót głowy w stolicy mody i centrum designu!

Misterna architektura

Ale Mediolan nie może być tylko utożsamiany z modą mimo że, bez dwóch zdań, stolicą mody jest. Koniecznie trzeba „zawiesić oko” na niesamowitej mediolańskiej katedrze wpisanej na Listę Unesco. Bo katedra (Duomo) w Mediolanie to istny architektoniczny majstersztyk! Wyrasta na Piazza del Duomo i zaskakuje swoim kształtem i rozmiarem. Jest największą gotycką świątynią na świecie i trzecim kościołem rzymsko-katolickim pod względem wielkości (po Bazylice św. Piotra w Rzymie i Katedrze w Sewilli). 52 kolumny, 135 wieżyczek, 2244 postaci świętych wysokości 3-4m, 157 m długości, 92 m szerokości, budowa rozpoczęta w 1386 roku, a zakończona w 1809 roku. Dane szokują! Obowiązkowo musicie zajrzeć do środka, gdzie panuje półmrok przenikający 5 naw, gdzie mieści się największy na świecie zegar słoneczny, gdzie jest krypta św. Karola Boromeusza, gdzie szokuje rzeźba św. Bartłomieja obtartego ze skóry z zarysowaną wyraźnie anatomią i umięśnieniem. Koniecznie musicie pójść w nasze ślady i wejść na dach tego zaskakującego budynku. Szok! To najlepsze słowo, które szybko i konkretnie opisuje me odczucia. WidoKee fenomenalne na całe miasto, ale nie w panoramie tkwi sedno. Największe wrażenie robi sama katedra ozdobiona do granic możliwości i… dokładności. Las sterczyn zdumiewa, szokuje, intryguje. Mediolańska katedra jest „najeżona sterczynami” jak jeżyKee są „najeżone bakaliami”. Sami musicie tego skosztować ;)

Turystyka sakralna

Kościołów w Mediolanie jest bez liku, w każdym kryje się długa historia, bogactwo zdobień, rzeźb, malowideł, tradycji, etc. Największe arcydzieło malarskie Mediolanu, czyli „Ostatnią Wieczerzę” Leonarda da Vinci, można podziwiać w refektarzu kościoła Santa Maria delle Grazie, ale dwa miesiące wcześniej trzeba sobie zarezerwować zwiedzanie… Ale ciężko przewidzieć, co, kiedy i gdzie Testersi będą mieli ochotę testować. Dlatego nie udało nam się zobaczyć dzieła da Vinci. Ale na pewno poczuliśmy ducha historii w najstarszym kościele Mediolanu, Bazylice św. Ambrożego (patron miasta). Budowę rozpoczęto już w 379 roku i dowodów na „wiekowość” tej świątyni jest wiele...

Kalejdoskop miejsc

Z czym jeszcze poza modą, katedrą i „Ostatnią Wieczerzą” kojarzy się Mediolan? A chociażby ze światową świątynią opery - słynną La Scala. Na deskach La Scala miało premiery większość znanych klasycznych oper XIX wieku. A stąd już krok do eleganckiego wielopiętrowego pasażu Galleria Vittorio Emanuele II przykrytego kopulastym szklanym dachem. Atmosfera głośna i radośna. Zakupoholizm ma swoje ujście. Polecam Wam zawitać do firmowego sklepu Mercedesa. Mnogość pamiątek z logo Merca też zadaje szyk, bo to jakość z najwyższej półKee nawet w takiej pamiątko-drobnostce. Koniecznie też przygniećcie jądro byka... w mozaice na środku galerii - podobno przynosi to szczęście. Chcecie odpocząć od mediolańskiego konsumpcjonizmu? To zrelaksujcie się zielonym spacerkiem po ogrodach Gardini Pubblici albo Giardini di Villa Reale z dawną rezydencją Napoleona. A jak interesują Was zamKee, to podskoczcie do majestatycznego Castello Sforzesco, zamku Sforzów zbudowanego z czerwonej cegły, ozdobionego wieżami i ufortyfikowanymi murami, gdzie w labiryncie komnat kryją się różne galerie i wystawy. Gratka dla miłośników sztuKee. Chlubą dla Mediolańczyków, ba nawet więcej, dumą Lombardczyków, jest wieżowiec Pirelli, w którym mieści się siedziba regionalnego parlamentu. Lista atrakcji jest jeszcze długa, ale czas na wszystkie nie pozwala. Jeśli nie będziecie korzystać z głównego dworca kolejowego w Mediolanie, to obowiązkowo się tam przespacerujcie, bowiem budynek Stazione Centrale powstał w 1931 roku, zaskakuje kształtem i wielkością – jest największym dworcem kolejowym we Włoszech. Dach składa się z 5 płaszczyzn, ma długość 72 m, wysokość 36 m i co ciekawe rozciąga się nie tylko nad samym budynkiem, ale i nad peronami. A teraz ciekawostka, śmiały pomnik gigantycznego środkowego palca wyrastający ostentacyjnie przed mediolańską giełdą (Borsa) zaskoczył i nas. Miał stać krótKee czas, ale wieść gminna niesie, że zostanie tu już na zawsze, bo, mimo swej kontrowersyjnej formy artystycznej, przypadł mieszkańcom do gustu. Tego gestu na pewno nie wykonamy w stronę Mediolanu mimo że Mediolan naprawdę poszedł nam w pięty, ale też podobał się nam ;) Nogi troszkę rozbolały od 11 godzin dreptania po mieście, ale naprawdę warto było się tak Testersko poszwędać.

Klimatyczne miasteczko z duszą i metropolia z charakterem. Tak mogę porównać Bergamo i Mediolan. Każde z tych dwóch miejsc w Lombardii jest inne, jest intrygujące. Przekonajcie się o tym sami! Wspomnienia nie opuszczą Waszych głów szybko, ręczę za to! Ja sama coś czuję w kościach, że niewiele czasu upłynie i znów na włoskiej ziemi w innej jeszcze krainie będę ochoczo wołać Buongiorno Italia! Tripujcie i testujcie, bo… życie jest piękne jak mawia Bellini ;)

Copyright by Keenya

Opublikowane w : Ciekawe miejsca, Relacje z podróży