Testersi

Napisany przez Kinga Gnaś-Sawczuk, z 20-10-2011 20:43

Średnia ocena użytkownika    (0 głos)

Opinie 600

Ulubione 18

Nie ma nic lepszego niż poznawanie wyspy poprzez szaleńczą jazdę jeepem po wszystkich jej zakątkach, tych dzikich i tych ucywilizowanych, tych z asfaltowymi nitkami i tych typowo off-roadowych. Endorfinowy zawrót głowy gwarantowało nam trzydniowe przemierzanie Fuerteventury odsłoniętym Jeepem Wranglerem. Let’s start crazy cross czerwonym diabłem! ;)

Wystartowaliśmy z naszej hotelowej bazy z Morro Jable na Półwyspie Jandia na południu wyspy. Kierując się ku północy, połykaliśmy słoneczne i zarazem bardzo wietrzne kilometry równiutkiej autostrady, która później zamieniła się w bardzo dobrą jakościowo drogę krajową. WidoKee z chwili na chwilę stawały się coraz „lepsiejsze”. Kręciliśmy głowami na lewo i prawo ;) GórKee o różnych wysokościach, twarda jak skorupa ziemia utkana masywnymi skałami i pozbawiona roślinności, gdzieniegdzie jakiś kaktus, raz po raz dzika koza, samotna lub z towarzystwem. Lazurowy Atlantyk migoczący nieopodal, błękitne niebo nad głowami i powiew wolności. Tego chcieliśmy! I to mamy! ;)

Widoków i wrażeń ocean

Pierwszą miejscowością na trasie naszej eskapady była Costa Calma – mocno turystyczna oaza. Stworzona na potrzeby turystyki. Mówi się, że jest to „sztuczne miasteczko”. Jednak naturalna wakacyjna beztroska przyjezdnych ożywia te „sztuczne hasła”. Odbijamy w lewo i ze wschodniego wybrzeża uciekamy w głąb wyspy. Trasa z La Pared przez Pajarę do Betancurii uchodzi za najpiękniejszą na całej Fuercie. Robi wrażenie! A u osób, które mają lęk wysokości, wywołuje gęsią skórkę. Dlatego nie bez kozery nazywa się ją „a-ja-jaj”. Bardzo wąska i bardzo kręta trasa gwarantuje niesamowite krajobrazy. Przepaść goni przepaść. Góra przenika się z górą. Horyzont zlewa się z oceanem. Punkty widokowe są mocno oblegane przez turystów i zatarasowane autami z wypożyczalni. Dodatkową atrakcją są oczywiście wszechobecne kozy oraz bajkowe wiewióry Chip & Dale, czyli pręgowce iberyjskie. Takie same stwory buszują po kanadyjskich Górach Skalistych w Banff National Park w prowincji Alberta. Wspomnienia ożywają! Zauroczeni pejzażami Fuerty ruszamy dalej do La Vega de Rio Palmas – najbardziej zielonego miejsca na całej wyspie. Woda spływająca z gór „zieleni” las palm, którego nie sposób nie zauważyć. Miłośników dobrej włoskiej kuchni zapraszam do fenomenalnej włoskiej trattorii, która oprócz zielonych palm jest najbardziej charakterystycznym elementem miasteczka. A jeśli nie tutaj, to już obowiązkowo zatrzymajcie się w restauracji Santa Maria w Betancurii. Nagrody Michelin i ciekawie zaaranżowane wnętrza są zapowiedzią niezapomnianych doznań kulinarnych. Samo miasteczko – pierwsza, historyczna stolica Kanarów - jest najpiękniejsze ze wszystkich miast na Fuercie. Klimatyczne uliczKee usłane pelargoniami, kaktusami i palmami zachęcają do spacerów, a plac przed kościołem jest dobrym przystankiem dla wędrujących turystów. Czas płynie tutaj wolniej i… przyjemniej.

W głąb wyspy

Po wizycie w Betancurii kolejne miejsca wydają się „bledsze”. Ale pit-stopem może być pierwsza stolica Fuerty – La Olivia. Chociażby dla zasady ;) Później warto jeszcze zajechać do Villaverde położonego u stóp wulkanu Montana de Escanfraga. A w tutejszym spożywczaku przetestować anyżowe pieczywo – wersja damska. A męska wersja jedzeniowa – dołączyć hiszpańską kiełbaskę chorizo. Z każdym kęsem i każdym kilometrem jesteśmy coraz bliżej końca wyspy. Północnego końca. Droga z Lajares do Majanicho przypomina pionową linię wiodącą do oceanu. A trasa do Corralejo jest wyboistą usłaną wulkanicznymi skałami „zawijastą”off-roadową drogą z fenomenalnymi widokami – kolejna z kanaryjskich wysp, Lanzarotte migocze w pobliżu. Zarzucamy kotwicę w porcie – najdalej wysuniętym na północ i maszerujemy w najlepsze po promenadzie i po plaży. A równy chód utrzymuje się nawet po kilku lampkach typowego dla Fuerty alkoholu, miodowego rumu „rum con miel”. Testing zaliczony, dobra pasta w portowej knajpce zjedzona, można wracać na południe.

Wzdłuż wybrzeża

Opuszczamy turystyczno-portowe Corralejo i wzdłuż 20-sto kilometrowego pasa wydm podążamy q stolicy, Puerto del Rosario. A tu zaskakuje nas „boom” cywilizacyjny. Przemysłowe zagłębie, jedyne na wyspie. Lotnisko nieopodal. Samoloty fruwają nad głowami. Nawet Ikea jest ;) Tylko hot-dogów po złotówce brakuje… Przez Calete de Fuste śmigamy do Las Salinas i do Teguitar. Dokoła prawdziwa skalista pustynia. Więcej życia widać dopiero w Tarajalejo i w Costa Calma. Z trzycyfrową prędkością na liczniku wkraczamy do Morro Jable, mety naszych off-roadowych wojaży.

Parkujemy czerwonego Wranglera plecami do zachodzącego słońca. A nasze twarze kierujemy q falującemu Atlantykowi. Adrenalina i endorfina! Przypływy energii! Zero bierności, full aktywności! Tak ma być! Najlepszego! ;)

Copyright by Keenya

Opublikowane w : Ciekawe miejsca, Relacje z podróży