Home 
Polecamy T-Historie Polańczyk - Wyspa Energetyków
Polecamy T-Historie Polańczyk - Wyspa Energetyków
| Polańczyk - Wyspa Energetyków |
czyli Sylwester w Środku Lata. Zaczęło się przypadkiem...jak nie raz już przy wódeczce...tym razem także zadziałał Jaśnie Wielmożny Pan Przypadek. Był grudzień, Mikołaj 2008. Skład dobrze znany, miejsce jak zwykle o tej porze roku...Muczne - Wilcza Jama. W tym roku też się udało spędzić starych przyjaciół pod jeden dach z dala od domów, pracy, kłopotów, wyścigów, rachunków i cywilizacji. Mamy, bowiem taki zwyczaj, że raz w roku spotykamy się na „naszej wigilii” gdzieś w Bieszczadach. Raz już kolejny padło na Wilczą Jamę, jakoś nam to miejsce przypadło do serca i jednogłośnie wyznaczyliśmy je ponownie na doroczny zjazd. Na przestrzeni lat bywało różnie, czasem ktoś nie mógł, czasem inne obowiązki, czasem chore dzieci, że ruszyć się z domu niepodobna. Nie mniej zawsze jakoś się zjeżdżaliśmy. Tym razem też nie było inaczej. Ludziska dopisali. Jedni z dziećmi inni bez. Mnie się udało tak jakoś poukładać sprawy, że dotarłem. Naszą główną kolację, jak zwykle przygotowała przecudowna Pani Ania (właścicielka przybytku Wilcza Jama). Trochę dziczyzny, trochę swojskich wędlin no i oczywiście wędzony pstrąg z własnej hodowli, genialna potrawa, której nigdy nie może zabraknąć.Mikołaj BodzioBył 6 grudzień, był więc Mikołaj w „systemie szklonym” – czyli każdy dla każdego. Wiesz co dajesz a nie wiesz co dostaniesz. Mikołaj Bodzio obdarował dzieciaki i dorosłych. Były pacierze i pytania o grzeczność, obietnice poprawy....wesołość pełna. Trzeba przyznać, że Bodzio ma talent „mikołajowy” . Dzieci z wypiekami na twarzy oglądają prezenty w tym moja Weronika. -Tato! Tato! film dostałam...od Mikołaja -Jaki? -Lejdis .Jeszcze nie oglądałam... -I lepiej żeby tak zostało. Howgh. Ja film widziałem. Na kolana mnie nie powalił, ale kilka scen całkiem całkiem na czele z imprezą sylwestrową w środku lata. Zawsze gdzieś pośród grudniowej imprezy narzekaliśmy, że szkoda, że raz w roku, że nigdy w pogodę nie udało się trafić,( bo miał być kulig a zawsze lało lub śniegu za mało lub kierownik ciągnika przepadł gdzieś po wypłacie i nikt go od tygodnia nie widział), że dobrze by było, że może kiedyś... Po kilku głębszych (przemyśleniach oczywiście), „sprzedaję” pomysł...A może by tak jak w Lejdis ... w środku lata w miejscu dowolnym?! „Mintajowi” dwa razy nie trzeba powtarzać, złapał pomysł w locie . Kto jak kto ale „Jądruś” jest najlepszym organizatorem takich zlotów i chwała mu za to!Sylwester w środku lata...rewelacjaZaraz po nowym roku dostałem pierwszego e-mail z pytaniem kto się pisze. Wiadomo okres wakacyjny każdy planuje zwykle dużo wcześniej , sam zaklepałem przełom lipca i sierpnia, mając cichą nadzieje że nic się nie wysypie. Nie wysypało się szczęśliwie, skład zacny, oj będzie się działo. W Solinie, Polańczyku, Jaworze byłem wiele razy, nigdy jednak nie zaniosło mnie na „energetyka” pomimo wielu zaproszeń na łajbę, na okoliczność długich i niedługich weekendów, wypadów, wakacji i innych spontanów w znanym od piaskownicy składzie. Jakoś tak wyszło. Życie ...po prostu, życie.Prom pyr pyr...
Wiedziałem tylko tyle. Polańczyk . Koło kościoła w dół w lewo, na prom, dalej prosto i jesteś. Dzięki, takim oto, namiarom nawigacyjnym dotarłem wczesnym piątkowym popołudniem do wąskiego przesmyku między wyspą a resztą świata. Prom... iście zjawiskowy, żywe muzeum sztuki użytkowej, uwięziony w cieśninie stalowy kawał historii żeglugi śródlądowej - pamiętający czasy towarzysza Wiesława. Mój syn Kacper pyta... -A jak my się dostaniemy na drugi brzeg? -No promem – odpowiadam -A gdzie ten prom? -No tu. Odparłem. Wskazując przed siebie za szybę. -A samochód tu zostawiamy? -Nie. Płyniemy samochodem. -Ale czad!... Naprawdę? Zapytał Kacper. Ciągle niedowierzając możliwościom pławnym odpoczywającego przy brzegu promu. Po uiszczeniu dalece negocjowalnej opłaty pyrkającym „cudem techniki” sprawnie przedostaliśmy się na drugi brzeg. Samo w sobie warte wiele więcej niż symboliczna opłata za fracht. Domek góralski random i jedyna knajpaPierwszych uczestników zobaczyłem już w ogródku jedynej, jak się okazało, knajpki na wyspie. Popijali piwko zdaje się nie pierwsze i stanowczo nie ostatnie dnia tego. Szybko i sprawnie zalogowaliśmy się na pięterku spadzisto - dachowego domku. Pośród zawiłości alejek, sosnowego lasu i szablonowego podobieństwa wszystkich domków usiłowałem ustalić trasę z parkingu...knajpy bardziej, do mojego domku, aby pośród nocy niechcący nie okazać się raczej nieproszonym gościem w domku cudzym. Nie udało się. Pozostał azymut ...”mniej więcej” i zachowanie zdolności „czajenia bazy”. Z doświadczenia wiem że na uczestników raczej nie ma co liczyć, w kwestii trzeźwości....nazwijmy to umysłu. Wszak nie przyjechaliśmy tu na „oazę”. Niech nikt nie pomyśli że ze mnie jakiś zdegenerowany fan imprez jedynie wiadomych. Piękne okoliczności przyrody, twarze znajome, środek lata, weekendzik fajowy. Kilka aluminiowych puszeczek uległo destrukcji. Kilka szklanych butelek z zakrętką opatrzoną właściwą banderolą też. Ale nie pomyśl szanowna testerko, równie szanowny testerze, że był to cel jedyny i zasadniczy. Starczy napisać, że nabyta drogą kupna „Finka” 0,7l spokojnie przeleżała nietknięta na dnie bagażnika. Resztę piwek podarowałem KO-wcowi. Dnia kolejnego, w sobotę, miały się odbyć nasz letni Lejdisowy sylwester. Wszystko było gotowe. I jak to na sylwestra nie mogło zabraknąć tańców, hulanek, sztucznych ogni, szampana i wszelkich atrybutów wiążących się z tymże. Na popołudniowe godziny nasz niestrudzony Kaowiec (kulturalno-oświatowy vide: REJS) w postaci Mintaja, zaplanował rejs po jeziorze.Łódka czyli o problemach z WC
Oj! Pozmieniało się na jeziorze. Pamiętam jeszcze czasy, gdy łódki nad Soliną można było policzyć na posiadanych palcach. A teraz? Niemal jak w Monte Carlo. Każda zatoka, przystań, płaski brzeg szczelnie wypełniony wszelkiego rodzaju sprzętem do żeglowania służącym lub takim, do którego napędu służą własne mięśnie. Człowiek ma wrażenie jakby wszyscy na Podkarpaciu zapałali miłością do żagli, a każdy biznes/men/woman przyjął za wskaźnik statusu własnego i firmy posiadanie łajby zwodowanej na Solinie. W sumie, kto bogatemu zabroni. Wygląda jednak bajecznie, gdy w pogodny, niezbyt wietrzny dzień pływa wiara „wteiwewte” nucąc szanty, w składach znacznie przekraczających dopuszczalną ilość zaokrętowanych. Lepsze to niż siedzenie przy kopcącym grillu, wycie nieśmiertelnych przebojów piosenki biesiadnej z „Hej sokoły...” na czele. Jest kultura, jest „szacun” jest to „coś” co łączy ludzi o tych samych „szajbach”. Nikt nikomu w kurs nie włazi, wszyscy się pozdrawiają nawzajem, wymieniają uwagi, podpowiadają gdzie wieje, a gdzie flauta. Słowem jeden wielki zbiór kumpli nieznanych z imienia i nazwiska. Gdzie te czasy, gdy ten kawałek Polski zamieszkiwali jedynie miejscowi drwale, wypalacze węgla i inni wyjęci spod prawa recydywiści - na bakier z prawem, władzą ludową lub płaceniem alimentów. Ja, Kapi, Wera, „Klonik”, „Mintaj” płyniemy nieśpiesznie, bo dmucha słabo i podziwiamy to piękne zjawisko „Solina pod żaglami”. Pogoda idealna. Niebo czyste, zefirek, samo południe i przyroda soczysta. Dzielnie wypełniamy polecenia kapitana „Mintaja”, który nagle spoważniał, zmienił tembr głosu i tonem wilka morskiego wydawał wszystkim polecenia w jakimś języku mnie bliżej nieznanym. Kurde fajnie mieć taką łódkę.! Nie dziwię się tym wszystkim biznes...Zajefajnie jest. No prawie.... bo się wszystkim sikać zachciało. Jak na złość nigdzie przystani a wiatr ledwie żaglami porusza. Panowie mają ułatwione zadanie zaś Panie ...istna komedia. Koniec końców stanęło na tym, że starym żeglarskim sposobem na linie podpiętej do rufy, jak na smyczy do jeziora a tam ....wiadomo ...no prawdziwy water clozet. Szkoda, że aparaty zostały na kei. Szczęśliwie dobrnęliśmy do brzegu. Rejs...tylko po to żeby kolejny rejs zacząć. Tym razem ze śrubą, mrukiem diesla i siedziskiem wygodnym. Bez trzymania linek, uważania na bom i WC (cokolwiek to znaczy w tym konkretnym przypadku). Rejs wycieczkowy klasik. Letnie popołudnie, góry, lasy...fresz luft ...ehh – żyć nie umierać. To jeden z takich momentów kiedy rozmawiać się nie chce. Milkną z czasem nawet szepty. Wszyscy się gdzieś wpatrują zamyśleni. Pływanie ma jakąś magię w sobie i nie ma co się dziwić żeglarzom, że ich ciągnie na wodę. Nawet taki mały akwen ma jakąś trudną do określenia moc, która sprawia, że przyciąga, że chcesz częściej, więcej i zawsze chcesz wrócić. Może to spokój, chłodna, mokra, dynamiczna równowaga. Płynny horyzontalizm, niezbędny ale i groźny. Woda. Nie wiem dlaczego, ale znam to uczucie, które ciągnie do rzeki, jeziora, morza innej sadzawki.Kill the DJ!
Popływaliśmy. Grzecznie podziękowaliśmy kapitanowi, zasuszonemu, niemłodemu brodaczowi o mocnych okularach. Nie-miejscowy raczej. Jego akcent zdradzał raczej pochodzenie podwarszawskie lub wielkopolskie. Ciekawe, czym sobie człek w przeszłości nagrabił lub, komu coś dłużny, że aż tu wylądował w jesieni życia swego? A może tylko nakaz pracy dostał jak to w PRL bywało i tak już został na amen. Nakazu pracy na pewno nie dostał nasz zamówiony DJ. Osobnik był to miejscowy do szpiku kości. Tutejszy do bólu. Swojski nad wyraz. Przaśny międzygalaktycznie. Prosty i wyrazisty jak niemiecka autostrada. Sam trudniąc się Djskim-procederem lat kilka, nie byłem w stanie pojąć jak można nie mieć w swoich zbiorach Jacsona, Beatlesów, Stonsów, Elvisa, o U2 tudzież innych Lady Pankach i Perfektach nie wspominając. Stałem słuchałem i nie mogłem wyjść z podziwu ile to „niszowej” muzyki w ostatnich latach musiało mnie ominąć. Ile to hitów umknęło mojej uwadze, wydawało mi się, że jestem na bieżąco, słucham właściwych stacji radiowych i płyty kupuję we właściwych sklepach. Widać mają tu jakieś inne radia a półki w sklepach musiałem zwiedzać kompletnie złe. Wierzcie mi na kilka kolejno emitowanych „hitów” nie znałem ani jednego. Zawsze uważałem, że mam słuch muzyczny i dźwięki zapadają mi w pamięć. Zawsze myślałem o sobie jako o gościu który muzykę lubi, a jeśli lubi to słucha, a jeśli słucha to zna to i owo – nawet z tytułu i wykonawcy. Tego letnio-sylwestrowego wieczoru całe moje pojęcie o muzyce i wiedzy o niej legło w gruzach. Może czas już na mnie?. Może dręczyłem ludzi tyle lat swoim kosmicznym muzycznym widzimisie? Może mordowałem czyjeś poczucie rytmu i gust nutą która (odpuść mi Boże) zabijała tak samo jak zamordowano mnie dzisiaj? Trudno może żyję w jakiejś błogiej muzycznej nieświadomości, nieuleczalnej estetycznej matni własnych upodobań? Postanowiłem przeprowadzić konsultacje społeczne. Jak się okazało nie jestem jedyny. Dzięki Bogu było nas więcej myślących podobnie, są jednak szanse, że jestem normalny. Cóż trzeba było się znieczulić. Jakoś powoli się udało. W końcu wszyscy tańczyli wprawiając w osłupienie innych sezonowych mieszkańców wyspy, strojami rzymian, pokazem sztucznych ogni o 12.00, noworocznymi życzeniami w lata środku i toastami „szczęśliwego nowego roku...” wznoszonymi nieśmiertelnym winem musującym marki „Sowietskoje Igrisnoje”. Nowa świecka tradycja?
Żono moja, serce moje, Nie ma takich jak my dwoje Bo ja kocham oczy Twoje Do szaleństwa, do wieczora... (je je) itd....itp... Są miejsca i piosenki które jakoś przypadkiem się ze sobą pobrały. Jest wiele utworów, które nieodzownie przywodzą na myśl bardzo konkretne miejsca i wspomnienia. Ten już na zawsze wyspa, lato ... Ale to temat na zupełnie inną opowieść. Polańczyk – Wyspa Energetyków. Miejsce szczęśliwie odosobnione. Mekka żeglarzy śródlądowych Podkarpacia. Stanowczo lepsze miejsce na letni wypoczynek niż Polańczyk właściwy, zwłaszcza w weekendy. Nie licz na uiszczenie jakiejkolwiek opłaty kartą kredytową. Film Lejdis (2007 reż. Tomasz Konecki) – Dawca pomysłu na Sylwestra w Środku Lata. Można obejrzeć, jeśli ktoś jeszcze nie widział. Szczególnych doznań artystycznych nie wróżę. Jezioro Solińskie – małe bieszczadzkie morze Letnia stolica Podkarpacia. To tu skoncentrowała się na przestrzeni ostatnich lat bieszczadzka cywilizacja i komercja. Prawdziwych Bieszczad szukaj jednak gdzie indziej. Największą zaporę w Polsce warto zobaczyć. Unikać szczytu sezonu i długich weekendów. Piosenka „Żono Moja” - Wielki przebój zespołu Masters...polecam
Resztę pozostawiam bez komentarza...mogę się nie znać. Tow. Wiesław – dla młodszych testersów - Wiesław Gomułka I sekretarz KCPZPR w latach 1956-1970 KO-wiec – określenie człowieka odpowiedzialnego za wychowanie kulturalno-oświatowe. Zwykle absolwent kierunku Pedagogika Kulturalno Oświatowa. Przyjęte do potocznego języka po sukcesie filmu „Rejs” Marka Piwowskiego (1971) „Łódka” Finladnia – Jak kto lubi. Czasem warto a nawet trzeba się napić. Na okoliczność świętowania czegokolwiek lub wpadania przy okazji na pomysły sylwestra w środku lata....
|
(0 głos)
Zmieniony ( wtorek, 01 grudnia 2009 13:57 )
